OK
Industrias Lácteas Asturianas (ILAS), a empresa da marca Reny Picot, puxo en marcha na súa fábrica de Navia (Asturias) un proxecto integral de eficiencia hídrica e enerxética xunto a Edison Next Spain, anunciado o 8 de setembro. A idea explícase en poucas palabras: recuperar os condensados que xera o propio proceso industrial, reutilizalos e aproveitar a calor que aínda levan. Así a planta capta menos auga fresca e necesita menos combustible para producir vapor.
Segundo a compañía, a instalación recuperará preto de 115.000 m³ de auga ao ano, o volume aproximado de 46 piscinas olímpicas, e aforrará 5.741 MWh anuais. O consumo de gas natural licuado baixará en máis de 7.000 MWh ao ano e evitarase a emisión de máis de 1.100 toneladas de CO₂. Edison Next deseña, desenvolve e financia integramente o proxecto e encárgase da operación e o mantemento durante dez anos, co compromiso de garantir o rendemento e os aforros previstos. A instalación terá sistemas de medición e verificación de resultados e optará ao sistema de Certificados de Aforro Enerxético (CAE). Contárono Revista Aral e a propia Reny Picot.
Que significa para unha planta de envasado
Nunha fábrica de alimentación, a auga e o vapor rara vez aparecen no cadro de mando de produción. Páganse na factura do mes, pero non se asignan a unha liña, a un produto nin a unha quenda. Por iso os proxectos deste tipo empezan case sempre polo mesmo: saber canto se consome, onde e cando.
O vapor e a auga quente están detrás de moitas operacións próximas ao envasado: tratamentos térmicos, limpezas CIP, lavado de equipos e, nalgúns formatos, esterilización de envases. Cada condensado que se vai polo sumidoiro é auga tratada e enerxía que se perden á vez. Recuperalo esixe, iso si, controlar a súa calidade: se un intercambiador ten unha fuga, o condensado pode arrastrar produto e non debe volver á caldeira sen control. Medir en continuo parámetros como a condutividade ou a turbidez, con desvío automático cando saen de rango, é o que converte unha boa idea nunha instalación segura.
O segundo punto é o modelo de contrato. Cando un terceiro financia o investimento e responde dos aforros, a medición deixa de ser un complemento: é a base do acordo. Fai falta unha liña de base ben documentada, contadores fiables e un método claro para descontar o efecto de producir máis ou menos, ou de cambiar o mix de produtos. Sen datos de produción ligados cos de enerxía, é difícil separar un aforro real dunha simple baixada de actividade.
Por último, o mantemento. Purgadores que perden, illamentos danados ou válvulas que non pechan ben reducen os aforros de forma inadvertida. Un plan que inclúa revisións periódicas da rede de vapor e alarmas cando o consumo por unidade se desvía protexe o investimento durante toda a súa vida útil.
Claves prácticas
- Medir antes de investir: contadores de auga, vapor e gas por zona ou por liña mostran onde está o potencial de aforro real.
- Falar en consumo por unidade: litros de auga e kWh por tonelada ou por cada mil envases son indicadores comparables entre quendas, produtos e plantas.
- Vixiar a calidade do condensado: a medición en continuo e o desvío automático evitan que un fallo nun intercambiador acabe na caldeira.
- Coidar a rede de vapor: purgadores, illamentos e fugas deben entrar no plan de mantemento, con rexistros que mostren a súa evolución.
- Ligar enerxía e produción: cruzar o consumo coas ordes de fabricación, as paradas e as limpezas permite verificar aforros e detectar derivas a tempo.
O caso de Navia mostra que a sustentabilidade en planta se decide cada vez máis con datos: sen medición non hai aforro que se poida demostrar nin financiar. Se está a preparar algo parecido, falemos.
